Top 5: filmowi ojcowie

Dzień ojca zdecydowanie ustępuje w kalendarzu dużo huczniej celebrowanemu majowemu świętu naszych mam. Natomiast w rzeczywistości i na ekranie, trudno podważyć dominację męskich bohaterów. Wychowanie twardą ręką, autorytarne postawy czy egalitarne układy? Jakie relacje rodzicielskie budują filmowi ojcowie?

Antonio Ricci (Lamberto Maggiorani) – Złodzieje rowerów

źródło: Pinterest
źródło: Pinterest

Kultura włoska koncentruje się wokół domu, na czele którego od pokoleń stały kobiety. Mężczyźni byli wielkimi nieobecnymi, których sposób spędzania czasu po zarabianiu na utrzymanie rodziny, daleki był od grzania się w cieple domowego ogniska. W ciężkich powojennych latach, Antonio nie może pochwalić się komfortem posiadania pracy. Kiedy wreszcie otrzymuje dorywczą posadę, zostaje mu ukradziony rower, bez którego mężczyzna nie będzie mógł jej wykonywać. Rozpoczyna więc wycieczkę ulicami Rzymu z synkiem Brunem w poszukiwaniu złodzieja i zguby na własną rękę. Antonio jest poczciwym, prawym człowiekiem, wpajającym właściwe postawy moralne swojemu synowi. W miarę przemierzania kolejnych uliczek i bycia świadkami biedy i zakłamania, przekonują się, że próżno oczekują sprawiedliwości. W przejmującym finale, w  którym upodlony ojciec decyduje się na kradzież roweru, będąc przyłapanym na gorącym uczynku, łzy syna przynoszą obu pozorny ratunek. Mimo gorzkiego finału, ojciec i syn, wracający do domu na tarczy, a nie z tarczą, zjednali się ze sobą w przykrych doświadczeniach, stając się kompanami w relacji my versus reszta świata.

Peter Helfgott (Armin Mueller-Stahl) – Blask

źródło: IMDb

Peter Helfgott nie jest postacią wykreowaną na potrzeby filmu Scotta Hicksa, a postacią z krwi i kości – ojcem australijskiego pianisty – Davida Helfgotta. Próżno analizować bohatera ekranowego pod względem jego wiarygodności. Bez względu na to czy kreacja Armina Muellera była autentycznym nawiązaniem do wspomnień Davida, czy aktorską interpretacją scenariusza, na pewno nie można powiedzieć o niej, że jest czarno-biała. Helfgott budzi wyjątkowo skrajne uczucia. Z jednej strony jawi się jako tyran, który żelazną ręką trzymał wrażliwego, nieśmiałego syna, będąc obojętnym na jego problemy. To za jego sprawą David stał się wybitnym pianistą, z drugiej zaś to ojciec był przeszkodą w dalszym rozwoju. Zarówno Hicks jak i Mueller nie dają jednoznacznych odpowiedzi. Aktor buduje portret człowieka z trudną przeszłością, który nieudolnie próbuje przekazać swoje uczucia. Doświadczony wojną, która brutalnie odebrała mu rodziców, wpaja swoim dzieciom przekonanie, że jego obecność w ich życiu sama w sobie determinuje szacunek i autorytet. Totalitarny ustrój w rodzinie Helfgotta nie zdaje egzaminu i owocuje poważnymi problemami psychicznymi Davida, a jednak mimo wszystko nie można odmówić ojcu trudnej, ale jednak, miłości.

Ben (Viggo Mortensen) – Captain Fantastic

źródło: Indie Wire

Ben w żadnym wypadku nie jest stereotypowym ojcem. Wręcz przeciwnie, jego metody wychowawcze zaprzeczają wszelkim standardom. Gromadkę dzieci wychowuje w środku lasu, każdego ranka serwuje im morderczy trening, uczy samemu zdobywać pożywienie, a w międzyczasie uprawia domowe szkolnictwo, ucząc dzieci filozofii, gospodarki i polityki. A co najważniejsze, rzecz dzieje się współcześnie – w czasach Internetu, smartphone’ów i wielu innych pokus ery digitalizacji i konsumpcjonizmu. Ben opiekuje się dziećmi w pojedynkę, okazuje się jednak, że było to znacznie prostsze, gdy miał u boku żonę, która dopiero co odeszła. Ben jest bardzo zdystansowany w swoich uczuciach, dom w dziczy, który stworzył wraz z żoną nie przypomina domowej ostoi a obóz treningowy hartujący charakter i ćwiczący wytrzymałość. Cel uświęca środki. Bohater uporczywie realizuje utopijną wizję o idealnym miejscu do życia, w którym wychowa dzieci odporne na pokusy życia codziennego. Mając klapki na oczach nie zauważa jednak potrzeb swoich podopiecznych, którzy powoli zaczynają wymykać się ojcu spod kontroli.

James Lake (Bill Nighty) – About Time

źródło: IMDb

About Time jest komedią romantyczną, którą należy traktować z przymrużeniem oka. Opowieść czerpie zarówno z kina gatunkowego, jak i ma zadatki na film artystyczny. Richard Curtis znany z komedii, które rozsławiły kino brytyjskie na cały świat: Notting Hill, Dziennik Bridget Jones, Love Actually tworzy świat surowy i szczery jak życie jednocześnie nadając mu bajkowość dzięki wyjątkowej umiejętności naginania czasoprzestrzeni nadanej bohaterom. Tim musi przedefiniować swoje pojęcie męskości i dorosłości. Jego przewodnikiem jest ojciec, zagrany przez Billa Nighty. Jego ulubionym miejscem w domu jest gabinet, w którym piętrzą się książki. Zaszywając się tam czyta staroangielską poezję i uruchamia czarny krążek Nicka Cave’a. To właśnie te okoliczności sprzyjają pięknym w swej prostocie rozmowom ojca z dorosłym już synem. Pomimo dojrzałości nieporadnego uczuciowo Tima, ojciec wciąż jest dla chłopaka autorytetem i wyrocznią w sprawach sercowo-życiowych. Między mężczyznami nie istnieje żadna hierarchia, a egalitarna relacja, z której oboje czerpią. James czaruje swoimi manierami, prostą filozofią i życiową mądrością. A nie zdradzając widzom zbyt wiele, jest to jeden z tych bohaterów, z którymi żegna się najciężej.

Darth Vader (David Prowse) – Saga Gwiezdne wojny

źródło: Buzzfeed

W rankingu nie mogło zabraknąć bohatera, z którego ust w kulminacyjnej scenie sagi padło ponadczasowe Jestem twoim ojcem, przetłumaczone prawdopodobnie na wszystkie języki świata. I choć rodzinne powiązania w Gwiezdnych wojnach są kluczowe, trudno oczekiwać od George’a Lucasa, by to właśnie one zostały rozbierane na czynniki pierwsze pod względem emocjonalnym. Jednak pod czarnym płaszczem i deformująca głos maską Lorda Vadera w kluczowej scenie zostaje obnażony człowiek, nie zaś zaprogramowana na destrukcję odhumanizowana maszyna, jak można byłoby się spodziewać.

Kasia Siewko

Zakochana w Katowicach i brzydkiej architekturze. Zapytana o ulubioną poetkę od wielu lat odpowiada- Poświatowska.

Brak komentarzy

Zostaw komentarz

Twój adres email nie będzie publikowany